„Bądźcie więc doskonali, jak doskonały jest wasz Ojciec”

Na pierwszy rzut oka V rozdział Mateusz może wydawać się rozdziałem wymagającym, a nawet surowym. Jezus mówi o ubóstwie ducha, prześladowaniu, gniewie, cudzołóstwie, rozwodzie, przysięgach, odpłacaniu złem za zło i miłości do nieprzyjaciół. Widzimy szereg zakazów i nakazów. Możemy nawet popaść
w przygnębienie myśląc o sobie źle. Myśląc że nie jesteśmy w stanie sprostać tym wszystkim wymaganiom. Jednak pod powierzchnią tych wszystkich słów znajduje się jedna wielka prawda:

Bóg nie chce jedynie zmienić naszego zachowania. On chce przemienić nasze serce tak, aby zaczęło przypominać serce Ojca.

To właśnie dlatego kulminacją rozdziału są słowa: „Bądźcie więc doskonali, jak doskonały jest wasz Ojciec niebieski.” (Mt 5: 48) Jezus pokazuje dojrzałość miłości, która nie ogranicza się do tych, którzy na nią zasługują.

Jezus rozpoczyna od błogosławieństwa, a nie od wymagań

Gdzie jest prawdziwe szczęście?

Jezus rozpoczyna Kazanie na Górze od słów: „Błogosławieni…” (szczęsliwi)
To niezwykłe, bo mówi o ludziach, których świat niekoniecznie nazwałby szczęśliwymi — o ubogich w duchu, płaczących, cichych, miłosiernych czy prześladowanych. Jezus pokazuje, że szczęście nie polega na tym, że w naszym życiu wszystko układa się dobrze. Prawdziwe szczęście zaczyna się wtedy, gdy odkrywamy, że potrzebujemy Boga i pozwalamy Mu być obecnym w naszym życiu. Możemy nie mieć wszystkiego. Możemy przeżywać trudności, ból i łzy. Ale jeśli wiemy, do Kogo należymy, nie tracimy nadziei. Bo prawdziwe szczęście nie polega na posiadaniu wszystkiego. Polega na tym, że mamy Ojca.

Ojcowskie serce Boga widzi człowieka także wtedy, gdy człowiek sam siebie nie potrafi zobaczyć jako wartościowego.

Jezus mówi to do tłumów ludzi, którzy przyszli do niego. Są grzesznikami jak cała ludzkość. Nie mówi to indywidualnie tylko do „wybranych”, każdy kto słyszy jest zaproszony. Chce aby serce człowieka zostało zmienione, na podstawie miłości Ojca. Jego miłość jest fundamentem, z którego dziecko może dopiero wzrastać.
W tym sensie Kazanie na Górze nie rozpoczyna się od ciężaru, ale od tożsamości i błogosławieństwa.

„Wy jesteście solą ziemi i światłem świata”

Jezus nie mówi: „Stańcie się solą.” Nie mówi: „Najpierw udowodnijcie swoją wartość, a wtedy będziecie światłem.” Mówi: „Wy jesteście.” To pokazuje, że Bóg widzi więcej, widzi w nas dobro, które zasiał i wie, że mamy ten potencjał w sobie. To tylko od nas zależy czy będziemy się chować pod korcem lub dopuścimy aby sól zwietrzała?

Jezus nie znosi prawa — On prowadzi nas głębiej

W drugiej części Jezus wielokrotnie mówi: „Słyszeliście, że powiedziano…” A następnie: „A Ja wam powiadam…” Jezus odnosi się między innymi do: zabójstwa, gniewu, cudzołóstwa, pożądania, rozwodu, przysiąg, odwetu, miłości do nieprzyjaciół. Można odnieść wrażenie, że Jezus zaostrza wymagania. Ale Jego celem nie jest stworzenie jeszcze bardziej skomplikowanego systemu religijnego. Jezus pokazuje, że Bóg interesuje się nie tylko tym, co robimy, ale tym, co dzieje się wewnątrz nas. Można nie zabić człowieka, a jednocześnie niszczyć go swoim gniewem. Można nie dopuścić się fizycznego cudzołóstwa, a jednocześnie pielęgnować pożądanie. Można wypowiadać poprawne słowa, ale mieć nieuczciwe serce. Jezus przesuwa ciężar z: „Czy zrobiłem coś złego?” na: „Co dzieje się w moim sercu?”

Ojciec interesuje się sercem, nie tylko zachowaniem

To jedna z najważniejszych nauk całego rozdziału. Religijność często koncentruje się na zewnętrznym zachowaniu: „Czy zrobiłem to?” „Czy wolno mi tam pójść?” „Czy przekroczyłem granicę?” Jezus idzie głębiej. Pyta: „Kim jesteś w swoim wnętrzu?” W przypadku gniewu mówi: „Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi.” W przypadku cudzołóstwa mówi: „Każdy, kto patrzy na kobietę
i pożąda jej, już dopuścił się z nią cudzołóstwa w swoim sercu.” To pokazuje, że Bóg nie jest jedynie kontrolerem zachowania. Ojciec chce uzdrowić źródło zachowania — ludzkie serce. To ogromna różnica.

Gniew — Ojciec chce pojednania

Jezus mówi: „Jeśli więc przyniesiesz swój dar na ołtarz i tam wspomnisz, że twój brat ma coś przeciwko tobie, zostaw tam swój dar (…) i najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim.” To niezwykle mocne. Bóg mówi niejako: „Nie chcę twojej religijności kosztem twoich relacji.” Możemy śpiewać, modlić się, czytać Biblię i wykonywać wiele religijnych czynności, a jednocześnie nosić w sercu nieprzebaczenie. Jezus pokazuje, że dla Ojca relacja ma ogromne znaczenie. Dlaczego? Ponieważ Bóg jest Ojcem. A Ojciec pragnie, aby Jego dzieci żyły ze sobą w pojednaniu.

Jezus mówi: „Bądźcie jak wasz Ojciec.”

Nie chodzi o to, abyśmy stali się idealni. Chodzi o to, abyśmy coraz bardziej pozwalali, żeby charakter Ojca był widoczny w naszym życiu. Możemy więc: Kochać, nawet kiedy nie otrzymujemy miłości w zamian. Przebaczać, nawet jeśli zranienie było prawdziwe. Budować pokój zamiast konfliktu. Okazywać miłosierdzie zamiast szybko osądzać. Pilnować swojego serca, a nie tylko swojego zachowania. Mówić prawdę i być ludźmi, na których można polegać. Nie odpłacać złem za zło. Modlić się za tych, którzy nas zranili. Być światłem i solą tam, gdzie Bóg nas postawił. I przede wszystkim — żyć ze świadomością, że jesteśmy dziećmi Ojca.

Można powiedzieć, że cały ten rozdział prowadzi nas od jednego pytania do drugiego. Najpierw Jezus pokazuje: „Taki jest wasz Ojciec.” A potem mówi: „Skoro jesteście Jego dziećmi, pozwólcie, aby było Go widać w was.” Nie musimy być doskonali, aby Ojciec nas kochał. To dlatego, że jesteśmy kochani, możemy uczyć się kochać. Nie musimy zasługiwać na Jego miłosierdzie, aby stać się miłosierni. Najpierw otrzymujemy, potem możemy dawać. Nie musimy żyć w strachu, że wszystko zależy od nas. Mamy Ojca.
❤️Ojcze, jestem Twoim dzieckiem. Chcę żyć tak, aby Twoje serce było widoczne we mnie.

Ojciec który prowadzi Syna

Jezus na pustyni — dlaczego Bóg na to pozwolił?

Zaraz po chrzcie Jezus zostaje wyprowadzony przez Ducha na pustynię, aby był kuszony przez diabła. Naturalnie pojawia się pytanie: dlaczego Bóg na to pozwolił? Jak to możliwe, że Ojciec dopuścił, aby Jego Syn doświadczał głodu, samotności i pokusy? Żeby to zrozumieć, trzeba spojrzeć szerzej na misję Jezusa. Przyszedł On bowiem nie tylko po to, aby nauczać ludzi, ale przede wszystkim, aby naprawić to, co zostało zniszczone przez grzech i nieposłuszeństwo człowieka. Dlatego Jezus dobrowolnie wchodzi w doświadczenie pustyni i poddaje się próbie. Nie jest to przypadkowy epizod, lecz ważny element Jego misji.

Nie bez znaczenia jest również 40 dni spędzonych przez Jezusa na pustyni. Liczba ta przywołuje na myśl czterdzieści lat wędrówki Izraelitów po pustyni. Izrael w czasie próby wielokrotnie okazywał brak zaufania Bogu i ulegał pokusom. Jezus natomiast przechodzi przez podobną próbę, ale pozostaje całkowicie wierny Ojcu. Można dostrzec tutaj jeszcze głębszą analogię z Adamem. Pierwszy człowiek, przebywając w ogrodzie pełnym obfitości, uległ pokusie. Jezus, znajdując się na pustyni, będąc głodny i pozbawiony ludzkiego komfortu, pozostaje posłuszny Bogu. Tam, gdzie człowiek zawiódł, Jezus okazuje się wiernym Synem.

Diabeł również nieprzypadkowo próbuje podważyć Boże Słowo. To właśnie od tego rozpoczęła się pokusa w Edenie: „Czy rzeczywiście Bóg powiedział…?” Na pustyni mechanizm jest podobny. Szatan próbuje skłonić Jezusa do zakwestionowania Bożej drogi i wykorzystuje nawet słowa Pisma. Jezus jednak nie odpowiada jedynie znajomością biblijnych wersetów. On rozumie ich sens i przede wszystkim zna Ojca, któremu ufa. Nie daje się sprowokować do udowadniania swojej pozycji ani do wybierania łatwiejszej drogi. Każdą pokusę odrzuca, pozostając wiernym Bożej woli.

To pokazuje również coś ważnego o naszych własnych próbach. Szatan nie zawsze przychodzi z jawnym zaprzeczeniem Boga. Często działa znacznie subtelniej — próbuje wzbudzić w nas wątpliwość co do tego, czy naprawdę możemy zaufać temu, co Bóg powiedział. Dlatego sama znajomość Pisma jest ważna, ale równie ważne jest poznawanie Boga, Jego charakteru i Jego sposobu działania. Jezus zwyciężył na pustyni nie dlatego, że znał kilka odpowiednich wersetów, lecz dlatego, że ufał Ojcu i nie pozwolił, aby pokusa skłoniła Go do działania niezależnie od Niego. Pustynia stała się więc nie miejscem porażki, ale miejscem zwycięstwa — pierwszym wyraźnym znakiem, że Jezus przyszedł odwrócić skutki nieposłuszeństwa człowieka i zniszczyć dzieła diabła.

Diabeł za każdym razem próbuje uderzyć w inną sferę ludzkiej słabości. Najpierw głód — namawia Jezusa, aby zamienił kamienie w chleb i zaspokoił swoją potrzebę poza wolą Ojca. Następnie pycha i potrzeba udowodnienia swojej tożsamości — sugeruje Mu, aby rzucił się ze świątyni i zmusił Boga do spektakularnej interwencji. Na końcu pojawia się władza i chęć pójścia na skróty — Szatan oferuje Jezusowi panowanie nad światem w zamian za oddanie mu pokłonu.
W każdej z tych prób Jezus odrzuca pokusę, wybierając zaufanie Ojcu zamiast natychmiastowego zaspokojenia potrzeb, wystawiania Boga na próbę czy zdobywania celu łatwiejszą drogą.

Można spojrzeć na kuszenie Jezusa jako na świadome odwrócenie tego, co wydarzyło się w Edenie. Ewa sięgnęła po owoc, aby zaspokoić swoje pragnienie, natomiast Jezus — mimo że był skrajnie głodny — nie wykorzystał swojej mocy, aby zaspokoić własne pragnienie i potrzebę. Następnie Szatan powraca do tej samej myśli, którą posłużył się wobec Ewy: „na pewno nie umrzesz”. W Edenie miało to skłonić człowieka do przekroczenia Bożego nakazu, a Jezusowi zostaje zaproponowane wystawienie Boga na próbę — przecież aniołowie mieliby Go ochraniać. Na końcu pojawia się obietnica podobna do tej z Edenu: „będziecie jak Bóg”. Jezusowi Szatan proponuje władzę nad królestwami świata — coś, co przypomina Boże panowanie, ale osiągnięte bez posłuszeństwa Ojcu i bez drogi, którą wyznaczył Bóg. Adam chciał zdobyć to, co nie było mu dane, natomiast Jezus nie sięga do niczego, co wymagałoby odstąpienia od woli Ojca. W ten sposób Jezus przechodzi próbę, w której Adam zawiódł.

Ojciec, który prowadzi Syna

Po zwycięstwie Jezusa nad pokusami na pustyni Ewangelia Mateusza przechodzi do kolejnego etapu Jego misji. To, co wydarzyło się wcześniej, nie było jedynie próbą charakteru. Jezus właśnie rozpoczyna swoją publiczną działalność. Warto jednak spojrzeć na te wydarzenia nie tylko jak na kolejne punkty historii Jezusa, ale również przez pryzmat serca Ojca.

Po czterdziestu dniach pustyni Jezus jest wyczerpany. I właśnie wtedy pojawia się bardzo znamienny szczegół: aniołowie przychodzą i Mu usługują. Bóg nie uchronił swojego Syna przed pustynią, głodem ani kuszeniem, ale nie oznaczało to, że był wobec Niego obojętny. Ojciec pozwolił Jezusowi przejść przez próbę, ale w odpowiednim czasie przysłał Mu pomoc. To ważna lekcja także dla nas. Boża obecność nie zawsze oznacza, że zostaniemy wyjęci z trudnego doświadczenia. Czasami oznacza, że Bóg przeprowadzi nas przez nie i da nam siłę dokładnie wtedy, kiedy będzie ona potrzebna.

Jezus rozpoczyna swoją misję

Kiedy Jezus dowiaduje się o uwięzieniu Jana Chrzciciela, odchodzi do Galilei. To właśnie tam rozpoczyna głoszenie: „Nawracajcie się, bo przybliżyło się Królestwo Niebios”. Nie jest to przypadkowe miejsce. Galilea była obszarem, który nie cieszył się takim prestiżem jak Jerozolima. Mateusz widzi w tym jednak wypełnienie proroctwa Izajasza — światło miało zabłysnąć właśnie dla ludzi żyjących w ciemności. I tutaj ponownie możemy dostrzec serce Boga. Bóg nie zaczyna od tych, którzy wydają się najlepsi, najważniejsi czy najbardziej religijni. Światło przychodzi do ludzi siedzących w ciemności. Jezus nie rozpoczyna swojej działalności od budowania własnej pozycji. Przychodzi do ludzi potrzebujących światła.

„Pójdźcie za Mną”

Następnie Jezus spotyka Piotra i Andrzeja. Później Jakuba i Jana. Wszyscy wykonują zwyczajne, codzienne zajęcia — łowią ryby. Jezus mówi do nich: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi”. To niezwykłe, że Jezus nie wybiera ludzi według kryteriów, którymi często posługuje się świat. Nie szuka najbogatszych, najbardziej wykształconych czy najbardziej wpływowych. Powołuje zwyczajnych ludzi i zaprasza ich do udziału w czymś znacznie większym niż ich dotychczasowe życie. Widać tutaj pewną cechę ojcowskiego serca Boga: Bóg nie tylko mówi człowiekowi, kim jest. On również pokazuje mu, kim może się stać. Piotr jest rybakiem. Jezus mówi mu jednak: „Uczynię cię…”. To bardzo ważne słowa. Jezus widzi w człowieku nie tylko jego teraźniejszość, ale także jego przyszłość. Nie mówi: „Najpierw stań się kimś wartościowym, a potem możesz za Mną pójść”. Mówi: „Pójdź za Mną, a Ja będę cię kształtował”.

Jezus dotyka tego, co boli

Mateusz kończy ten rozdział bardzo ciekawym obrazem. Jezus przemierza Galileę, naucza, głosi Ewangelię Królestwa i uzdrawia wszelką chorobę i wszelką niemoc wśród ludu.

To pokazuje, że Jego misja nie ogranicza się do głoszenia pięknych słów. Jezus widzi człowieka całego — jego duchowe zagubienie, ale również jego fizyczne cierpienie. Jest w tym coś bardzo ojcowskiego. Dobry ojciec nie mówi swojemu cierpiącemu dziecku: „Najważniejsze, żebyś miał właściwą teorię na temat cierpienia”. Najpierw chce być blisko. Chce pomóc. Chce ulżyć. I właśnie taki obraz Boga zaczyna odsłaniać Jezus. Bóg nie jest obojętnym obserwatorem ludzkiego cierpienia. Dlatego Jezus dotyka ludzi chorych, przygniecionych niemocą, opętanych, cierpiących. Królestwo Boże, które głosi, nie jest jedynie abstrakcyjną ideą. Tam, gdzie pojawia się Jezus, zaczyna się przywracanie człowieka do życia.

A jednak najpierw pustynia

Kiedy spojrzymy na cały rozdział, pojawia się ciekawy kontrast. Najpierw Jezus jest samotny na pustyni. Jest głodny. Jest kuszony. Nie wybiera łatwej drogi. A chwilę później widzimy Go pośród ludzi — głoszącego, powołującego uczniów, uzdrawiającego i przynoszącego nadzieję. Może właśnie dlatego pustynia była potrzebna. Jezus najpierw musiał powiedzieć „nie” pokusie wykorzystania swojej mocy dla siebie, aby później używać jej dla dobra innych. Nie zamienił kamieni w chleb, aby nakarmić siebie, ale później będzie karmił głodnych. Nie rzucił się ze świątyni, aby zmusić Ojca do spektakularnego działania, ale będzie pochylał się nad ludźmi w ich zwyczajnym cierpieniu. Nie przyjął władzy nad światem od Szatana, ale będzie głosił Królestwo Boże — królestwo zdobywane nie przez kompromis, lecz przez posłuszeństwo Ojcu. I być może właśnie tutaj najlepiej widać serce Boga. Ojciec nie prowadzi Jezusa drogą łatwą. Prowadzi Go drogą właściwą. A to ogromna różnica.

Czasami myślimy, że skoro Bóg jest naszym Ojcem, powinien oszczędzić nam każdej pustyni. Tymczasem Mateusz pokazuje coś innego. Ojciec może dopuścić do doświadczenia, ponieważ widzi coś, czego my jeszcze nie widzimy. Nie opuszcza jednak swojego dziecka. Towarzyszy mu, wzmacnia je i prowadzi dalej.

Jezus wychodzi z pustyni nie jako pokonany, lecz umocniony do rozpoczęcia swojej misji. A potem idzie do ludzi. Do chorych. Do zagubionych. Do zwyczajnych rybaków. Do tych, którzy siedzą w ciemności. I przynosi im światło.

Może właśnie dlatego warto inaczej spojrzeć na własne pustynie. Nie każda pustynia jest dowodem na to, że Bóg nas opuścił. Czasami jest miejscem, w którym Ojciec przygotowuje nas do czegoś, czego jeszcze nie jesteśmy w stanie zobaczyć.

Mateusz 3 zaczyna się od pustyni, a kończy otwartym niebem. Pomiędzy nimi znajduje się człowiek, który woła: „Nawróćcie się”, Jezus, który wchodzi do Jordanu, i głos Ojca: „Ten jest mój Syn umiłowany, którego sobie upodobałem”. Można przeczytać ten rozdział jako historię rozpoczęcia publicznej działalności Jezusa. Można też zobaczyć w nim coś znacznie bardziej osobistego — historię Boga, który pokazuje człowiekowi swoje serce. Bo Mateusz mówi nie tylko o tym, co wydarzyło się nad Jordanem. Mówi o tym, kim jest Bóg, kiedy patrzy na człowieka pogubionego, grzesznego i spragnionego powrotu.

Pustynia

Jan Chrzciciel pojawia się na pustyni judzkiej. To właśnie tam rozlega się jego głos: „Nawróćcie się, bo przybliżyło się Królestwo Niebios”.

Pustynia jest tutaj czymś więcej niż miejscem na mapie. Jest symbolem przestrzeni, w której człowiek zostaje pozbawiony tego, co zwykle daje mu poczucie bezpieczeństwa. Jest ciszą, samotnością, brakiem i próbą. Jest miejscem, gdzie nie można już tak łatwo zagłuszyć tego, co dzieje się wewnątrz. Jest też miejscem bardzo niebezpiecznym, w którym bardzo łatwo zginąć, zwłaszcza gdy brakuje wody. Woda jest więc symbolem łaski, życia, pragnienia i oczyszczenia. Na pustyni widzimy jak bardzo potrzebujemy rzeki życia, Boga który nas uratuje, obmyje
i napoi.

W Starym Testamencie Mojżesz doprowadza swój lud do rzeki Jordan lecz przez nią nie przechodzi tylko Jozue przeprowadza ten lud do Ziemi Obiecanej.
W Ewangelii mamy podobną sytuację – Jan przyprowadza lud nad rzekę po to aby dalej Jezus (Jehoszua czyli Jozue) prowadził swój lud do Królestwa Niebios (docelowej Ziemi Obiecanej – już wiecznej).

Dlatego Jan wzywa aby się nawrócić i przygotować drogę Panu, aby mógł przyjść musimy wyprostować coś co jest pokrzywione w nas. To przede wszystkim nasz sposób myślenia. Są rzeczy które potrafimy ukryć przed ludźmi, ale których nie ukryjemy przed Bogiem: między innymi nieprzebaczenie, pycha, złość, lęk, potrzeba kontroli, przywiązanie do własnej racji. Grzech, którego nie chcemy nazwać. Nawrócenie oznacza zmianę drogi, zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy udawać.

Nie chodzi o to, aby powiedzieć: „Boże, zobacz, już wszystko naprawiłam”. Chodzi o coś zupełnie innego: „Boże, zobacz mnie taką, jaka jestem. Nie potrafię sama tego naprawić. Potrzebuję Ciebie.”

Jan pokazuje tutaj więc obłudę Faryzeuszy i sadyceuszy, którzy przychodzą do Boga bez owoców nawrócenia. Bóg objawia mu jakie jest ich serce. Uważają się za ludzi prawych na podstawie tylko przynależności do potomstwa Abrahama. Byli to ludzie, którzy chodzili do świątyni, bardzo dobrze znali Pisma i z nich rozliczali innych, ale brakowało im na przykład miłości do ludzi. To jest prawdziwy owoc nawrócenia.

Nad Jordan przychodzi Jezus.

Jan rozumie, że to nie Jezus potrzebuje chrztu. Jezus jest bez grzechu. To człowiek potrzebuje nawrócenia. A jednak Jezus wchodzi do tej samej wody, do której wchodzą grzesznicy. Dlaczego? Bo Jezus nie przyszedł jedynie powiedzieć człowiekowi, jak ma żyć. Przyszedł stanąć na jego miejscu. Przyszedł zabrać nasze grzechy, które chcemy oczyścić. Przyszedł nas przeprowadzić przez tą rzekę o Królestwa Niebios! To jeden z najbardziej poruszających obrazów całej Ewangelii. Ten, który nie miał grzechu, staje pośród grzesznych. Nie dlatego, że potrzebuje oczyszczenia, ale dlatego, że przyszedł wziąć na siebie to, czego my nie potrafiliśmy udźwignąć.

I właśnie w tym objawia się miłość Boga.

Bóg nie patrzy na grzesznego człowieka z bezpiecznej odległości. W Jezusie wchodzi w jego rzeczywistość. Schodzi do jego poziomu. Dotyka jego bólu. Bierze na siebie jego ciężar. Nie po to, aby człowieka upokorzyć, ale żeby go podnieść.

Jezus wychodzi z wody. Niebo się otwiera. Duch Święty zstępuje na Niego jak gołębica. I rozlega się głos Ojca: „Ten jest mój Syn umiłowany, którego sobie upodobałem”.

To niezwykle ważne, bo pokazuje nam coś o samym sercu Boga. Miłość Ojca nie zależy od osiągnięć Syna.

Nie przestaje być umiłowany dlatego, że bierze na siebie grzech świata. Nie traci swojej tożsamości. Nie przestaje być Synem. Przeciwnie — właśnie jako umiłowany Syn dobrowolnie idzie drogą posłuszeństwa i miłości aż na krzyż.

Bóg mówi: „Mój Syn umiłowany” zanim Jezus podejmuje działanie. Ufa mu. Kocha Go niezależnie od tego co uczyni dalej. Chce aby znał swoją tożsamość.

To mnie uczy jaki jest Bóg. Jakie jest Jego serce. Nie muszę zapracować sobie na Jego miłość. Mogę przyjść do niego taka jaka jestem. Bo my bardzo często żyjemy odwrotnie. Chcemy najpierw coś zrobić, osiągnąć, udowodnić, zasłużyć. Chcemy być wystarczająco dobrzy, żeby poczuć, że jesteśmy wartościowi. A Bóg pokazuje nam inną drogę. Nie mówi: „Zasłuż na moją miłość”. Mówi: „Pozwól, abym cię kochał, a ta miłość zacznie cię przemieniać.”

To nie znaczy, że grzech jest nieważny. Jan mówi przecież bardzo wyraźnie o nawróceniu i owocu, który powinien z niego wynikać. Ale kolejność ma ogromne znaczenie. Nie zmieniam się po to, żeby Bóg mnie pokochał. Zmiana zaczyna się dlatego, że zostałam przez Boga pokochana.

I może właśnie w tym zawiera się cała nadzieja Ewangelii. Bóg widzi nasz grzech, ale nie odwraca od nas twarzy. Widząc naszą słabość, nie mówi: „Radź sobie sama”. Widząc naszą pustynię, nie mówi: „Znajdź drogę”. On sam przychodzi w Jezusie, staje pośród nas. Bierze na siebie nasz grzech. A potem prowadzi nas z powrotem do Ojca.

Dlatego chrześcijaństwo nie zaczyna się od człowieka, który próbuje być wystarczająco dobry dla Boga. Zaczyna się od Boga, który mówi: „Wróć do Mnie.”
I może właśnie tego najbardziej potrzebujemy dzisiaj usłyszeć. Nie jesteśmy zaproszeni do Boga dlatego, że wszystko w naszym życiu jest już uporządkowane. Przychodzimy często poranieni przez pustynię i szukamy ocalenia w wodzie życia, którą jest Jezus.

A ponad całym naszym życiem, ponad pustynią, upadkami, próbami i wszystkim, czego jeszcze nie rozumiemy, pozostaje głos z otwartego nieba: „Umiłowany.”
I może właśnie tej prawdy powinniśmy nauczyć się najbardziej — że nasza wartość nie zaczyna się od tego, co zrobimy dla Boga. Zaczyna się od tego, że jesteśmy przez Niego kochani.

 Mateusz 3 jest więc nie tylko opowieścią o początku misji Jezusa. Jest opowieścią o Ojcu, który otwiera niebo, aby człowiek zobaczył Jego serce. 

Rzeź niewiniątek — gdzie jest Bóg, kiedy cierpią niewinni?

Jest w drugim rozdziale Ewangelii Mateusza fragment, przy którym trudno przejść obojętnie.

Herod, dowiedziawszy się od Mędrców o narodzinach Króla, rozkazuje zabić wszystkich chłopców w Betlejem i okolicy, którzy mieli około dwóch lat lub mniej. To jedna z najbardziej bolesnych scen Ewangelii. I właśnie tutaj pojawia się pytanie, którego nie da się ominąć: Gdzie jest Bóg, kiedy cierpią niewinni? Dlaczego Bóg nie zatrzymał ręki Heroda? Dlaczego pozwolił, aby niewinne dzieci zginęły? Czy naprawdę możemy mówić o Bogu jako o dobrym Ojcu, kiedy czytamy taką historię?

Nie chcę na te pytania odpowiadać prostym zdaniem.

Bo cierpienie niewinnych jest zbyt poważne, aby przykrywać je łatwymi odpowiedziami. Chcę natomiast zatrzymać się przy tym fragmencie i zobaczyć, co mówi nam on o człowieku, o złu i przede wszystkim o sercu Boga.

Kim był Herod?
Żeby zrozumieć powagę tej historii, trzeba najpierw zobaczyć, kim był Herod Wielki. Nie był łagodnym i spokojnym władcą. Był człowiekiem niezwykle ambitnym, podejrzliwym i bezwzględnym, który bardzo mocno pilnował swojej pozycji.

Historyk Józef Flawiusz opisuje wiele przypadków, w których Herod pozbywał się ludzi, których uważał za zagrożenie dla swojej władzy — również członków własnej rodziny. Z jego rozkazu został zamordowany m.in. jego syn Arystobul, a później także inni członkowie rodziny. 

To bardzo ważne tło dla Mateusza 2.

Kiedy więc Herod słyszy od Mędrców: „Gdzie jest nowo narodzony Król Żydów?” To nie słyszy tego jak ojciec, który cieszy się z narodzin dziecka. On słyszy: „Pojawił się ktoś, kto może odebrać mi władzę”. I właśnie tutaj zaczyna się tragedia. Herod nie walczył z Dzieckiem. Walczył o swoje królestwo Jezus był jeszcze niemowlęciem. Nie miał armii. Nie miał pałacu. Nie miał żołnierzy. Nie miał politycznej władzy.
A mimo to Herod się Go bał. Dlaczego?
Bo Herod miał serce, które nie chciało utracić kontroli.
I tutaj widzę coś bardzo aktualnego.
Czasami człowiek może tak bardzo przywiązać się do swojej pozycji, bezpieczeństwa, pieniędzy, znaczenia czy kontroli, że zaczyna traktować nawet Boga jak zagrożenie. Herod nie potrafił powiedzieć: „Niech Bóg będzie Królem”.
Musiał powiedzieć: „To ja jestem królem”. I właśnie dlatego chciał usunąć Jezusa.

Czy rzeź dzieci rzeczywiście mogła się wydarzyć?

To pytanie pojawia się bardzo często. Poza Ewangelią Mateusza nie mamy niezależnego starożytnego źródła, które wprost opisuje tę konkretną masakrę w Betlejem. Józef Flawiusz, który szczegółowo opisuje panowanie Heroda i jego liczne okrucieństwa, nie wspomina o zabiciu dzieci w Betlejem.  Nie oznacza to jednak automatycznie, że wydarzenie jest historycznie niemożliwe.
Betlejem było niewielką miejscowością, więc liczba dzieci w wieku do około dwóch lat mogła być stosunkowo mała. Taki lokalny akt przemocy mógł również nie zostać odnotowany przez historyków, zwłaszcza że źródła dotyczące starożytności są bardzo niepełne. Co ważne, opis Mateusza bardzo dobrze pasuje do tego, co wiemy o charakterze Heroda. Jego historia pokazuje, że rzeczywiście potrafił eliminować osoby, które uważał za zagrożenie dla swojej władzy. 
Dlatego uczciwe podejście brzmi: Nie mamy niezależnego potwierdzenia tej konkretnej masakry, ale nie ma też historycznego powodu, aby uznać ją za niemożliwą.
I niezależnie od dyskusji historycznej, przesłanie Mateusza jest bardzo mocne.

A gdzie w tym wszystkim jest Bóg? To chyba najtrudniejsze pytanie. Bóg ostrzegł Mędrców. Bóg ostrzegł Józefa. Bóg uratował Jezusa. Ale inne dzieci nie zostały uratowane. I tutaj pojawia się ogromna tajemnica. Dlaczego?
Mateusz nie daje nam odpowiedzi, która wyjaśniałaby każde cierpienie. Nie mówi: „Te dzieci musiały umrzeć, żeby coś osiągnąć”. I dobrze. Bo Biblia nigdy nie przedstawia śmierci niewinnych dzieci jako czegoś dobrego. Zło pozostaje złem. Herod ponosi odpowiedzialność za swoją decyzję. To nie Bóg wydał rozkaz zabicia dzieci. To Herod wybrał przemoc.
I to jest bardzo ważne.

Bóg nie jest Herodem W tej historii widzimy dwa zupełnie różne serca.
Herod mówi: „Muszę zachować swoje królestwo”.
Bóg mówi: „Przychodzę, aby zbawić”.

Herod zabija, aby utrzymać władzę. Bóg staje się Człowiekiem i oddaje swoje życie, aby dać życie innym. Herod boi się utraty kontroli.

Jezus przychodzi, aby człowieka uwolnić.

Herod wykorzystuje słabszych dla własnego bezpieczeństwa. Jezus oddaje siebie za słabych. To chyba jeden z najmocniejszych kontrastów całej Ewangelii.
Herod bierze życie, żeby zachować swoje królestwo. Jezus oddaje swoje życie, żeby dać nam Królestwo.

Bóg widzi płacz matek

Mateusz cytuje wtedy proroka Jeremiasza: „Głos usłyszano w Rama, płacz i wielkie zawodzenie; Rachel płacząca nad swoimi dziećmi…” To bardzo poruszające. Bóg nie mówi: „To nic takiego”. Nie mówi: „Nie płacz”. Nie próbuje pomniejszyć bólu. Biblia pozwala matkom płakać. Pozwala wybrzmieć ich rozpaczy. I właśnie dlatego widzę tutaj bardzo czułe serce Boga. Bóg widzi łzy, których nie widzi historia. Może ludzie zapomnieli imiona tych dzieci. Może nie znamy ich imion. Nie znamy ich twarzy. Nie wiemy, kim miały zostać. Ale Bóg je znał. Dla Boga nie były anonimową grupą dzieci z małej miejscowości. Były Jego stworzeniami. Były czyimiś synami. Czyimiś dziećmi. Czyjąś radością. Czyimś całym światem.
I myślę, że właśnie dlatego ten fragment jest tak przejmujący. Bóg nie jest obojętny na ich śmierć. A jednak Jezus ocalał

Józef otrzymuje ostrzeżenie:

„Wstań, weź Dziecko i Jego Matkę i uciekaj do Egiptu”.

Józef natychmiast reaguje. Rodzina ucieka. Jezus zostaje ocalony. I tutaj znowu widzimy Boga, który prowadzi i chroni.

Ale jednocześnie pozostaje pytanie:

Dlaczego Bóg ocalił Jezusa, a nie wszystkie dzieci?

Nie znamy odpowiedzi. I myślę, że warto mieć odwagę powiedzieć: Nie wiem. Wiara nie polega na tym, że na każde pytanie potrafimy znaleźć logiczne wyjaśnienie. Wiara czasami polega na tym, że nawet wobec rzeczy, których nie rozumiem, nie przestaję wierzyć, że Bóg jest dobry. Jezus nie pozostaje poza ludzkim cierpieniem Jest jednak coś niezwykle ważnego.

Bóg nie odpowiada na cierpienie świata, pozostając daleko od niego. Sam wchodzi w ten świat.

Jezus od początku swojego życia doświadcza zagrożenia. Jego rodzina musi uciekać. Staje się uchodźcą. Dorasta w świecie przemocy, niesprawiedliwości, choroby, śmierci i ludzkiego bólu. A później sam doświadcza odrzucenia, zdrady, przemocy i śmierci.

Dlatego kiedy człowiek pyta: „Boże, czy Ty wiesz, czym jest cierpienie?” Chrześcijańska odpowiedź brzmi: Tak.
Bóg nie patrzy na nasze cierpienie z bezpiecznego dystansu. W Jezusie wszedł w sam środek ludzkiego bólu. Największy paradoks Herod chciał zabić Jezusa, ponieważ bał się, że Jezus odbierze mu królestwo. A Jezus rzeczywiście przyszedł jako Król. Tylko że Jego Królestwo nie wyglądało tak, jak wyobrażał je sobie Herod.

Jezus nie przyszedł odebrać komuś tronu. Przyszedł oddać swoje życie. Nie budował Królestwa przez przemoc. Budował je przez miłość. Nie zabijał swoich przeciwników. Modlił się za nich. Nie niszczył słabych. Dotykał ich. Nie wykorzystywał człowieka dla własnej korzyści. Oddał siebie za człowieka. I dlatego Mateusz 2 jest czymś więcej niż historią okrutnego króla. To pierwsze zderzenie dwóch królestw: królestwa opartego na strachu i królestwa opartego na miłości.

Co ta historia mówi o sercu Boga?

Mówi mi, że Bóg nie jest Bogiem przemocy. Mówi, że ludzkie zło jest prawdziwe i ma realne konsekwencje. Mówi, że Bóg widzi cierpienie, nawet jeśli świat o nim zapomina.

Mówi, że Bóg słyszy płacz. Mówi, że Bóg potrafi prowadzić i chronić nawet w świecie pełnym zagrożeń. Ale mówi również coś jeszcze: Bóg nie obiecuje, że nigdy nie spotka nas cierpienie. Obiecuje swoją obecność pośród niego.

A w Jezusie pokazuje, jak daleko jest gotów posunąć się w swojej miłości.

Co to mówi do mnie? Kiedy czytam o dzieciach z Betlejem, nie chcę odwracać wzroku. Chcę pozwolić sobie zobaczyć, jak straszne jest zło. Bo tylko wtedy naprawdę zaczynam rozumieć, jak wielka jest miłość Boga. Chcę również pamiętać, że za każdym cierpieniem człowieka Bóg widzi osobę, nie statystykę. Dlatego kiedy widzę cierpienie innych, nie chcę przechodzić obok niego obojętnie. Chcę mieć serce, które potrafi zapłakać. Serce, które potrafi współczuć. Serce, które potrafi pomóc. I serce, które potrafi powiedzieć:
„Boże, nie rozumiem wszystkiego. Ale nie chcę przestać Ci ufać”.

 Najbardziej poruszająca myśl

Może w tym fragmencie jest jeszcze jedna rzecz, której potrzebuję.

Czasami patrzę na swoje życie i widzę tylko to, czego Bóg nie zrobił.

„Dlaczego tego nie zatrzymałeś?” „Dlaczego do tego dopuściłeś?” „Dlaczego pozwoliłeś, żeby tak bardzo bolało?”
I nie zawsze dostaję odpowiedź. Ale Mateusz 2 przypomina mi, że brak odpowiedzi nie oznacza braku Boga. Józef nie rozumiał całej historii. Mędrcy nie znali całej historii. Maria nie znała całej historii. A Bóg znał ją od początku. Może więc czasami moją modlitwą nie musi być: „Boże, wyjaśnij mi wszystko”. Może może być: „Boże, kiedy nie rozumiem — trzymaj mnie blisko siebie”.

 Modlitwa

Ojcze, ten fragment jest trudny. Nie rozumiem cierpienia niewinnych. Nie rozumiem wszystkich Twoich dróg. Nie chcę udawać, że rozumiem. Ale wierzę, że widzisz każdą łzę. Widzisz tych, o których zapomniał świat. Widzisz dzieci, które cierpią. Widzisz rodziców, którzy płaczą. Widzisz moje własne pytania i ból. Proszę, daj mi serce, które nie stanie się obojętne na cierpienie. Naucz mnie współczuć. Naucz mnie pomagać. Naucz mnie chronić słabszych.I kiedy spotykam rzeczy, których nie potrafię zrozumieć, pomóż mi nie odwracać się od Ciebie. Przypominaj mi, że Ty sam wszedłeś w ludzki ból. Że Jezus zna odrzucenie, strach, cierpienie i śmierć.

I że historia nie kończy się na Betlejem. Nie kończy się na Herodzie. Nie kończy się na krzyżu. Bo ostatnie słowo należy do życia.

Amen. 

—

 Myśl na koniec

Herod chciał zniszczyć Jezusa, ponieważ bał się utraty swojego królestwa. Bóg przyszedł na świat jako Dziecko, aby nie zabierać życia, ale je oddać.

I może właśnie dlatego, czytając o rzezi niewiniątek, najbardziej chcę zapamiętać:

Bóg widzi każdy ból.

Bóg nie jest obojętny na żadną łzę.

A nawet kiedy nie rozumiem Jego milczenia, mogę wierzyć, że Jego serce nie przestało być sercem Ojca.